Telegram Bot
Uzbek ?Ibratli Hikoyalar?@Ibratli_Sozlar
?Ibratli Hikoyalar? Хаётий ва Ибратли ҳикоялар... Хикматлар хазинаси...
Инсон такдирини аччик синовлари...

Admin: @XikoyalarRobot
.

.

.

.

.

.

.


.


.


.

.

.

.

.

.

.


.


.


.


.


.

.


.


@Ibratli_Sozlar
HashFlare
Information
27 506
members
17.06%
671
publications
~ 19 637
views per week
~ 32 456
views per month
  • 24
    in this channel
  • 156
    from this channel
  • 12
    forwarded channels

:(

No one has rated this channel
Be the first!
Channel statistics
Show
Publications Last 10 publications
April 2, 2017 16:32
Илон ютган аёл хикояси
April 2, 2017 16:29
Ovsinim turmuw o’rtog’imni  o'ynawi ekan …!!!
April 2, 2017 16:27
Худди дугонам айтгандек қилдим. Телевизорга қараб куляпман-у, нима кўраётганимни ҳам билмайман. Ишдан келган эримнинг эса негадир қошлари чимирилганди.
— Овқат тайёрламадингми? — деди у тамшаниб қўяркан.
— Бугун кун бўйи мириқиб ухлабман, — дедим керишиб, — шунга ҳеч ҳафсалам бўлмади. Болаларни олиб, бирор жойга бориб, овқатланармиз.
— Ҳеч қаёққа боришни истамайман.
— Мен биз билан боринг, деганим йўқ, шунчаки пул берсангиз, кифоя.
Болаларни кийинтириб, ўзим ҳам ясан-тусан қилиб олдим. Эрим эса худди мени биринчи марта кўргандай, ҳайратли нигоҳини менга қадабтурарди.
— Кўчада тузук-қуруқ юришни билмайсан-ку, яна ўзингча ресторанга бормоқчисан, — деди у пул узатаркан, менга бошдан-оёқ разм солиб.
— Мустақил бўлиш пайти келди, азизим, — унинг сўзлари иззат-нафсимга тегиб кетгани учунми, бошимни мағрур кўтардим. — Ундан кўра пулдан кўпроқ чўзинг!
Яхшиямки, эрим баъзиларга ўхшаб зиқна ёки асабий эмас. Акс ҳолда, бир тушириб қолган бўлармиди шу гапларим учун. Аммо унинг ортимдан термилаётганини кўриб, ўзгача бир завқни туярдим.
Шу тариқа орадан бир ой ўтди. Гарчи виждоним қийналса ҳам, мен уй ишларига ва на эримга деярли қарамай қўйдим. Аввалгидай у билан гаплашишга уринмас, ўзимни беэътибор кўрсатар, йиғлашни-ку хаёлимнинг бир чеккасига ҳам келтирмасдим. Албатта, бу осон кечмади. Бироқ дугонамнинг «Бахтинг учун кураш!» деган гапидан сўнг ўзимни қўлга олиб, кулиб юришга уринардим. Бу орада болаларни боғчага жойлаштириб, ўзим ҳам иш излай бошладим.
— Бу гап қаердан чиқди? — деди эрим ишга кирмоқчилигимни эшитиб. — Мендан бир оғиз сўрадингми?
— Ишлашнинг нимаси ёмон?
Телевизорга тикиларканман, фильмдаги йигитнинг кулгили ҳаракатларини кўриб, бирдан кулиб юбордим.
— Ёмон деётганим йўғ-у, лекин…
— Яна йиқилиб тушди! — дея такрор кулдим экрандан кўз узмай.
— Н-нима? — деди эрим ва елкамдан тутиб, ўзига қарашга мажбур қилди. — Эсинг жойидами, бунча кулаверасан? Ғашимга тегаётганингни биласанми?! Ҳар бир ҳаракатинг, кулишинг, ўзгариб қолганинг…
— Кечирасиз-у, борим шу.
Гапни қисқа қилиб, ўрнимдан туриб кетдим. Унинг асабийлашиши, ўзини боса олмаётгани ишга кирганимдан сўнг яна-да кўзга ташланди. Мени бир нарса, у нима учун ажрашиш ҳақида гапирмай қўйгани қизиқтирарди. Шунга қарамай, эримга нисбатан мутлақ беэътибор қиёфада кўринишда давом этдим.
— Бу менга ёқмаяпти! — деди у кунлардан бир кун ишга кетаётганимда йўлимни тўсиб.
— Сизни тушунмадим?
— Ўзингни тутишинг, кулаверишинг, бефарқлигинг, мустақил бўлиб қолганинг, умуман, бу вазиятнинг ўзи менга ёқмаяпти!
— Мен ҳамон ўша-ўшаман…
— Йўқ! Сен мутлақ ўзгариб қолдинг. Бундай муносабатни тўхтатишимиз лозим!
Мен бирдан хомуш тортдим. Шу пайтга қадар ўз виждоним устидан бекорга ҳукм қилганим, оиламни сақлашга уриниб бошқача кўринганим, кулиб юрсам-да, ич-етимни кемирганим ва буларнинг бари беҳуда кетгани бир лаҳзанинг ўзида мени адо қилаётганди. Бироқ энди кўз ёш тўкиш ёки оҳ-воҳ чекишни истамасдим.
— Нима ҳам дердим, ажрашсак, ажраша қолайлик!
Бу гапни мағрурлик билан айтган бўлсам-да, юрагим зирқираб кетди ва ортимга ўгирилиб тезроқ уйдан чиқишни, тўйиб-тўйиб йиғлашнигина хоҳлардим. Бироқ унинг қўлларини қўлимда ҳис этдим.
— Мен ажрашишни эмас, ярашишни назарда тутдим!
Эримнинг гаплари шунчалар титраб чиқдики…
— Н-нима?!
— Мен аҳмоқ, билмайман, нима жин уриб, қадрингга етмаган эканман. Шайтон йўлдан урган бўлса керак. Бироқ ўзгариб қолганинггами, билмайман, қандайдир исёнлар юрагимни забт этди. Ишонасанми, сени йўқотишдан қўрқиб кетдим. Менга аввалгидай меҳрибон бўлишингни, ширин табассум билан кутиб олишингни, ўз ҳолингга қайтишингни жуда-жуда истаяпман.
Айни дам унинг бу гапларини қанчалар кутганимни ҳатто тасаввур ҳам қилолмаса керак. Индамадим. Ич-ичимдан дугонамга миннатдорчилик билдирдим.

⏭ ✍🏼 @Ibratli_Sozlar 📚 ⏮
April 2, 2017 16:27
This publication contains an image.
#Hayotiy hikoya: ДУГОНАЛАРНИНГ ИШ БЕРГАН МАКРИ . (ҳаётий воқеа)

📖▫️▪️▫️▪️▫️▪️▫️▪️▫️▪️▫️
✍ @Ibratli_Sozlar 📚

https://telegram.me/joinchat/D-cv20AtKklcwANxOe7l9A
April 2, 2017 16:27
✍🏼ДУГОНАЛАРНИНГ ИШ БЕРГАН МАКРИ. (ҳаётий хикоя)

«Ёшлигимдан менга турмуш қургандан ке­йин ажрашиб кетиш инсон ҳаётидаги энг катта хато экани уқтириб келинган. Аммо ҳар қандай вазиятда ҳам оилани асраб қолишга интилиш кераклигини билсам ҳам, ҳали-ҳамон эрим билан муносабатларимизни йўлга сололганимча йўқ. Жуда қизиқ!
Қиз бола узоқ вақт орзусидаги оқ отли шаҳзодаси келишини кутади, ниятлар қилади ва кунлардан бир кун мутлақ ўзгача, эҳтимол, ўзи сира кутмаган одамга турмушга чиқади ҳамда у билан бутун умр яшайди. Ҳаттоки унинг учун ўзини қурбон қилишгача боради. Севги деганлари шу бўлса керак!» Турмуш қурганимизга беш йил бўлса ҳам, эримни ҳалигача янги келинлардек кутаман. Ўтган йиллар ичида биз энг катта бахт — ота-оналик бахтига эришиб, икки қизли бўлдик. Аммо шу кунларда негадир бахтимизга кўз теккандай.
Эрим айнан қайси сабаб туфайли мен билан ажрашишни истаётганига тушуна олмаяпман. Назаримда, буни ўзи ҳам унчалик тушунмаяпти. Бироқ ўзингни фидо қилган, ишонган инсонингдан бу гапни эшитиш чексиз азобларга кўмар экан.
— Сенга уч ой аввал қатъий қароримни айтгандим. Яна айтаман, ажрашамиз!
У ойнага қараб сочларини тўғирлаб, костюмини кияркан, «Ўша ерга борамиз, дедимми, борамиз!» дегандек, шунчаки гапирарди. Ичимни ўша дам ит тирнаб, юрагим дукиллаб ураётганини наҳот у сезмаяпти?! Ахир у кўз очиб кўрганим, фарзандларимнинг отаси, ягона севиклигим, Худо тақдиримга битган жуфти ҳалолим-ку.
— Нималар деяпсиз ўзи?! — дедим паст, лекин аламли овозда. — Бунча шу гапга ёпишиб олдингиз?
— Сен-чи? — эрим мен тарафга илкис ўгирилди. — Сен бунча оёқ тираяпсан ажрашмаслик учун?
— Ахир… — дудуқланиб қолдим. Айтарли сабаб йўқдай нима дейишни билмасдим. — Ахир ўртада болалар…
— Ҳали шунгамиди? — бошини мағрур кўтарди эрим. — Менга қара, қизларимни жуда яхши кўраман. Мен номард эмасман, уларни таъминлаб тураман, уй олиб бераман. Дардинг шу экан, айтмайсанми эртароқ?
Эшик зарб билан ёпилганини эшитиб, ўзимга келдим. «У ҳозир нима деди?!» дея такрорлардим ўзимга-ўзим. «Нима учун ажрашишга кўна қолмаяпсан?» деган саволига болаларни рўкач қилишим, ғурурим сабабли эканини, аслида эса фақат бир инсон билан ҳаёт кечирмоқчилигимни у қаердан ҳам тушунсин! Жуда кўп аёллар «Болаларим етим қолмаслиги учун…», дея турмушини сақлаб қолишга интилади. Аммо уларнинг орасида эрини чин қалбдан севадиганлари, уни йўқотиб қўйишдан қўрқадиганлари ҳам йўқ эмас.
Кеч киргунча ўртаниб юрдим. Қизларим атрофимни айланиб, бир-бири билан ўйнашар, мен эса оиламни қандай асраб қолиш ҳақида ўйлардим. Эшик қўнғироғи чалинганда, қизларим «Дадам келди!» дея қичқириб юборишди, мен ҳам доимгидай хурсанд бўлиб, остонага югуриб бордим.
— Ие, ўзимнинг асал қизларим! — дея эрим қўлидаги нарсаларни менга тутқазаркан, қизларини даст кўтариб олди. — Сизларни жудаям соғиниб кетдим.
— Кимни кўпроқ соғиндингиз? — деди катта қизим маҳмадоналик билан.
— Мени, мени соғингансиз-а? — кенжа қизим йиғламоқдан бери бўлди.
— Иккалангизни ҳам соғиндим, баробар соғиндим!
— Эрим қизларни бағридан туширмай, ичкарига кира бошлади. Мен эса унга ҳамон тикилиб турардим.
— Ойимни-чи? — катта қизим менга ишора қилди. — Ойимни ҳам соғиндингизми?
Жимлик. Қани энди шу пайт менга қараб бир кулса-ю, «Соғиндим!» деса… Лекин у индамади, гапни бош­қа ерга буриб, харид қилган ширинлик ва совғаларини уларга улаша бошлади. Эсимда, энди турмуш қурган кезларимиз ишдан келарди-да, атрофимда парвона бўлиб, «Мени соғиндингми, айтақол энди, соғиндингми?» дея савол бераверарди.
Эрта туриб, одатдагидай нонушта тайёрлашга киришдим ва эримни уйғотдим.
— Қаранг, сиз ёқтирган ширинликни пиширдим!
— …
— Ҳ-ҳалиги, чой совимасин, олинг!
— …
— Ҳаво иссиқми, деразани очиб қўяйми-а?
— Бунча кўп гапирасан, жим ўтирсанг-чи!
April 2, 2017 16:27
Унинг совуқ муомаласи кўнглимга наш­тардек санчилишига қарамай, қаршисида жилмайиб ўтиравердим. Бирор нарса керак бўлиб қолса, ундан аввал ўрнимдан туриб, олиб беришга одатланганман. Бироқ охирги пайтларда мана шу одатим ҳам унинг ғашига теккандай, юзини буриштиради. Аёл итоатли, уй ишларига уста ва мулойим бўлса, оиласи тинч бўлади, деб эшитгандим. Лекин қани ўша тинчлик?! У мендан кундан кунга узоқлашиб, ҳатто ажрашиш тадоригини кўряпти-ку. Эримни ишга кузатиб, уй ишларига шўнғидим. Кейин қизларим билан ўйнадим. Кечга яқин эса телефон жиринглади, гўшакни кўтарсам, қадр­дон дугонам экан.
— Шундай гаплар! — дедим у билан сирлашарканман, дардимни айтиб.
— Эрингнинг бошини биронта жодугар айлантириб олган бўлмасин тағин! — деди у ваҳима билан.
— Бундайга ўхшамайди!
Гап айнан нимада эканини билмасам ҳам, дугонамнинг сўзларидан қўрқиб кетгандим. Дардим ўзимга етмагандек, энди ичимни рашк алами ҳам тирнарди. Кечки пайт бамайлихотир телевизорга тикилиб ўтирган эрим билан дилдан гаплашгим, нима учун ўзгариб қолгани, ажрашишни хоҳлаётганини билишни истадим.
— Сиз билан гаплашиб олмоқчиман.
— Гапир, — деди у телевизордан кўзини узмай.
— Нега бирдан ўзгариб қолдингиз? — ўйлаб-ўйлаб топган саволим шу бўлганди.
— Бу ҳақда жуда кўп гаплашдик. Ундан кўра ажрашишга розилик бер, — деди эрим пульт­ни босаркан, каналларни ўзгартириб. — Тинчгина, уриш-жанжалсиз.
— М-мен, м-мен, — бирдан йиғлаб юбордим, — ҳеч қачон уриш-жанжал қилмаганман-ку!
У телевизорни ўчирди-да, менга тикилиб қолди. Назаримда, кўз ёшларимни кўриб ачинди чоғи.
— Қўйсанг-чи, нега йиғлайсан? Ёш бола бўлмагин.
— Сизга нима ёмонлик қилдим ўзи, ҳайронман?!
— Сен менга ёмонлик қилмагансан! — «уф» тортганча бошини орқа­га ташлади эрим. — Баъзи аёлларга ўхшаб жанжал кўтариш, ҳаддидан ошиш, ўзбошимчалик каби бемаъни одатларинг ҳам йўқ. Бироқ биласанми, сен билан яшашни истамайман.
— Бошқа аёл…
— Ҳеч қандай аёл йўқ! — қатъий гапирди у. — Ўтинаман, йиғлаб юрагимни сиқма. Бўлди, бор, ухла!
Эрим ачинганнамо қиёфада бироз қараб турди-да, кетди. Аммо унинг раҳм-шафқатга тўла нигоҳ билан қарагани иззат-нафсимга теккан, энди менга алам қила бошлаганди.
Эртаси куни ёшликдан бирга ўсган дугонамга қўнғироқ қилиб, унга дардимни айтдим. У гапларимдан тутақиб, тезда ёнимга етиб келди.
— Ёшинг ўттизга етяпти-ю, сен ҳатто кўчада учрашишга қўрқасан! — деди у эшикдан кира солиб, қошларини чимираркан.
— Эримдан рухсат сўрамагандим-да, қолаверса, кўчаларни ҳам яхши билмасам…
— Худо жонини олсин ўша эрингнинг, билдинг­ми, нақ жонини олсин!
Ёшлик кезлариданоқ шаддодлиги билан ажралиб турадиган дугонамнинг феъл-атвори меникига умуман ўхшамасди. У доим ҳар қандай вазиятда мени қўллар, «Оғзингдаги ошни олдириб қўядиган лақмасан», дея койишдан чарчамасди. У овқа­тдан тез-тез еб кавшанаркан, кўзларини катта-катта очди.
— Хўш, энди гапир, нима бўлди? Нега йиғлаётгандинг?!
— Ўзинг биласан, эримнинг чизган чизиғидан чиқмайман. Доим атрофида парвонаман! — дедим ва бирдан яна кўзларимда ёш қалқди.
— Оббо, тағин йиғи-сиғими?! — деди у кулгили тарзда оғзи тўла овқат билан гапираркан. — Агар билсанг, эркаклар йиғлоқи хотинларни ҳурмат қилмайди. Уларнинг ёнида кўз ёши тўксанг, чунонам маза қилишадики! Сенинг эрингнинг ҳам бурни кўтарилиб кетган чоғи. Демак, сен у билан ҳаддан ташқари яхши муносабатда бўлгансан. Бундай йўл тутамиз…
Дугонам менга бир олам маслаҳат бериб, уйига жўнади. Бироқ унинг айтганларига амал қилиш, ўзимни буткул бефарқ кўрсатиш осон эмасди. Шунга қарамай, ҳаракат қилишга мажбур бўлдим, ахир ўртада фарзандлар бор!

Эрта тонгда гарчи уйқум келмаса ҳам, ётавердим. Ошхонадаги тарақа-туруқ овозларни эшитиб, бечора эримга ичим ачиди. У ёнимга кирганини, тепамда индамай турганини билсам ҳам, ётавердим. Ҳойнаҳой, «Нонушта тайёрлаб бер», демоқчи бўлди-ю, гапирмади ва уйдан чиқиб кетди. Кечга яқин дугонам қўнғироқ қилиб: «Овқат тайёрлама, келганида ёнига югуриб чиқма, бирор қизиқарли нарсани томоша қилаётгандек, телевизорга қараб кулиб ўтиравер. Айтгандай, пардоз қилиш ҳам эсингдан чиқмасин», деди.
April 2, 2017 16:17

❗️ OneTwoSlim - Ozish uchun yuqori samarali kompleks vosita!

🔥 AKSIYA! Endi 3ta yoki undan ko'proq OneTwoSlim buyurtma bering va sizga yana + 1ta priparat TEKIN'ga qo'shib beriladi!

🏆 Sotuvi bo'yicha eng yaxshi natija qayt etgan mahsulot!

✅ Hech qanday Parhezlarsiz ozishga yordam beradi
Birinchi haftadanoq -10kg ozishingiz mumkin
Mahsulot sertifikatlangan va organizmga hech qanday zarari yo'q

💰 Narxi: 119 000 so'm
(Priparatni olgandan so'ng pul to'laysiz)

©
OneTwoSlim'ni rasmiy sayti orqali buyurtma bering:
👉
https://goo.gl/VMgUCg

✈️ O'zbekiston va boshqa 10dan ortiq davlatlarga yetkazib berish BEPUL!
March 31, 2017 15:48
Уйгонишига ишонардим. Бироқ қаерда, чучварани хом санаган эканман. У отам кетиши билан мени аёвсиз калтаклади. Қайтганим учун туғилганимга пушаймон қилишини айтди. Шу-шу, ҳаммаси эски тос, эски ҳаммомлигича қолди. У қизлар билан гаплашар, менга эса эътибор қилмасди. Уйга кеч кириб келарди. Қаердалигини сўрасам, Нима фарқи бор сенга, ўзимни хурсанд қилиб келяпман-ку! дерди. Мен ҳам Ҳа майли, ўзини хурсанд қилаётган бўлса, билганини қилсин, дердим. Лекин хато қилган эканман. У кўчага чиқиб кетаётганида йўлини тўсишим керак экан. Қизлар билан гаплашса ҳам, уларни ташлаб кетяпти-ку, деб кўнглим тўқ юраверибман.
Қизалоғимни боғчага бериб, ўзим ишга чиқдим. Рўзғорга эримдан бир сўм сўрамасдим. У ҳам пул бермасди. Яқинда эса умр йўлдошим ажрашаманга тушиб қолди. Сўраб суриштирсам, ёши каттароқ, уч болали, боши очиқ бир хотинга илашиб қолибди. Ўша хотиннинг олдига бордим. У: Биз фақат дўстмиз, орамизда ҳеч қандай муносабат йўқ, деб тан олмади. Мен ўша аёлнинг сўзларига ишондим. Бироқ эрим кундан кунга ваҳшийга айланиб борарди. Ўша аёлникига бориб, кечгача ичиб ўтиради. Унинг болаларига ғамхўрлик қилади, ўз болалари ҳақида эса ўйламайди. Туғилган кунимда: Табриклайман, хотин! деб айтишга ярамаган одам ўша аёлнинг туғилган кунига қилган совғасини кўриб, оғзим очилди. Шу аёлга илашганидан буён мени тез-тез калтаклайди. Болалар отасининг ичиб келиб, мени уришидан безиллайдиган бўлишди. Отам уларнинг руҳиятига бизнинг тортишувларимиз ёмон таъсир қилаётганини, иккиси ҳам қўрқоқ бўлиб ўсаётганини кўриб, набираларини қишлоққа олиб кетишини айтганида эримнинг бир туки қилт этмади. Унинг йўлини тўсмади ҳам. Мен турмушимни сақлаб қолиш учун ҳамма ишни қилдим. Эримга яхши сўзладим ҳам, эътиборсиз бўлдим ҳам, ўзимга қараб, унга ёқишга ҳаракат ҳам қилиб кўрдим, ўша аёл билан никоҳ ўқитишига ҳам рози бўлдим, бироқ ҳеч нарса кор қилмади. У мени хўрлагани хўрлаган. Турмушимни қандай сақлаб қолишга ҳайронман. Вақтида эрим ўзини ўзи хурсанд қилиб юрибдику, деб лоқайд бўлганимнинг жабрини тортяпман. Нима қилсам эримнинг муносабати ўзгаради? Турмушимни қандай сақлаб қолсам бўлади илтимос сизлардан фикирларизи кутаман...


⏭ ✍🏼 @Ibratli_Sozlar 📚 ⏮
March 31, 2017 15:48
This publication contains an image.
#Hayotiy hikoya: Эрим уч болали аёлга илакишиб, мен билан ажрашмоқчи. (ҳаётий воқеа)

📖▫️▪️▫️▪️▫️▪️▫️▪️▫️▪️▫️
✍ @Ibratli_Sozlar 📚

https://telegram.me/joinchat/D-cv20AtKklcwANxOe7l9A
March 31, 2017 15:48
✍🏼Эрим уч болали аёлга илакишиб, мен билан ажрашмоқчи

— Мен ўз ҳаётини ҳар кимга сўзлаб юрадиган аёллар тоифасидан эмасман. Бироқ бугун шунча йиллик сабр косам тўлди. Кимгадир ёрилмасам бўлмайди. Шунинг учун ҳам севимли гурухумга ва шохрухбекга мурожаат қилишга қарор қилдим. Токи, ҳеч бир аёл мен қилган хатони қилмасин.
Бугун турмушимизга ўн йил бўлди. Бироқ бу кунни биз баъзи бир эр-хотинлардай хурсанд-чилик билан нишонлаётганимиз йўқ. Чунки бу кун эримнинг эсидан чиқиб кетганига анча бўлди. Бир вақтлар, яъни турмушимизнинг бошида мени севганини ҳам унутган. Гарчи ота-онамизнинг рози-ризолиги билан оила қурган бўлсак-да, бир-биримизни севиб турмуш қурганлардан ортиқроқ қадрлардик. Айниқса, хўжайиним мени еру кўкка ишонмасди. Шундай муносабат ҳозир қандай қилиб буткул аксига айланганига тушунолмайман. Ким айбдор экан, тағин ўтмишга назар соламан. Ахир ҳамма-ҳаммаси яхши эди. То биринчи фарзандимиз нобуд бўлгунга қадар. Бўйимда бўлганида Суҳроб акам ўзида йўқ хурсанд эди. Шундай азиз эдимки, асти қўяверасиз. Бироқ болажонимга яшаб кетиш бахти насиб қилмади. Унинг нобуд бўлгани иккимизга ҳам қаттиқ таъсир қилди. Айниқса, мен жуда сиқилдим. Шифокорлар ўзимга қарашни ва ҳомиладорликдан сақланишни тайинлашди. Бироқ қайнонам буни тушунмасди. «Кетсин, энди туғмайди. Умрингни ўтказасан!» деб ўғлини койирди. Ўғли жавобимни бермагани учун унинг ориятига тегадиган сўзларни айтарди. Бир кўнглим, кет, дерди, аммо умр йўлдошимни кўзим қиймасди. Суҳроб акамнинг менга муносабати эса кундан кунга совуқлашиб борарди. У аввалгидай мени қадрламасди. Умр йўлдошимнинг муносабати ўзгаришини истаганим учун шифокорларнинг гапига қарамай ҳомиладор бўлдим, бироқ саломатлигим яхши эмасди. Мен тез-тез касал бўлганим учун болам ҳам нимжон туғилди. Қайнонам ўғлига: «Бу хотининг касал. Касал хотинни бошингга урасанми? Сенга кимлар тегмайди. Касал хотин боқишдан бошинг чиқмайди. Ажраш!» дегани-деган эди. Энди бутун оила менга қарши. Қайнонамга қўшилиб қайнопа-қайнсингиллар, овсинлариму қайноғаларим ҳам мендан айб излайдиган, изимдан эримга ёмонлайдиган одат чиқаришди. Орамизда катта жарлик пайдо бўлди. Энди умр йўлдошим менга сира яхши гапирмасди. Бирор ишим ўхшамаса ё сал тобим бўлмай қолса, дунёдаги энг ёмон сўзлар билан ҳақоратларди. Мен эса тағин ўша, бирга бахтли яшаган кунларимиз ортга қайтишига ишонардим ва умид қилардим. Бу орада Суҳроб акамнинг иши Тошкентга кўчди. У мени ҳам катта шаҳарга олиб келди. Бир-икки йил ижарада яшадик. Иккимиз ҳам ишлардик. Ўғлимиз эса боғчага борарди. Турмушимиз ойдеккина эди. Анча-мунча пул ҳам йиғиб олдик. Ота-онам турмушим ўнгланганидан қувониб, Тошкентдан уй олишимизга кўмаклашди. Биз янги уйга кўчиб киришимиз билан ҳаммаси ўзгарди. Қишлоқдан ким келса, бизникида турарди. Ширин муносабатимизга тағин дарз кета бошлади. Қайнонам ҳар келганида жанжал қўзғаб кетадиган бўлди. Қайнсинглим бизникига келиб тилла узугини йўқотган экан, мени ўғрига чиқарди. Қайнопаларим меҳмонга келганида боласи касал бўлганди, бунга ҳам мен сабабчи бўлдим. Хуллас, мана шундай айблар менинг аёвсиз калтакланишимга бир баҳона эди. Дунёга келганимга пушаймонлар бўлиб кетардим. Бу орада эрим телефонда қизлар билан гаплашадиган одат чиқарди. Менга деярли эътибор бермас, асосийси, мени калтакламай қўйди. Мен шунисидан қувониб, ундан ортиқча ҳеч нарса сўрамасдим. Бекор қилган эканман, у бўйдоқ йигитлардай яшайдиган бўлди. Энди рўзғорга деярли ҳеч нарса олиб келмасди. Биз оч ўтирсак, унга, барибир, эди. Бу орада тағин ҳомиладор бўлиб қолдим. Иккинчи фарзандимнинг туғилиши унинг муносабатини ўзгартирармикин, деб умид қилгандим. Йўқ, баттар бўлди. Қизалоғим ҳам нимжон туғилди. Унинг ҳам акасига ўхшаб тез-тез тоби қочиб қоларди. Эрим энди очиқчасига: «Уйдан кет! Сен фақат касал бола туғасан! Сен ҳам, касал боланг ҳам керак эмас!» дерди. Мен болаларимни олиб, тағин қишлоққа, ота-онамнинг уйига келдим. Болаларимнинг иккиси ҳам анча соғайиб қолди. Отам учаламизни Тошкентга олиб келди. Куёви билан гаплашди. У қўлини кўксига қўйиб, ҳаммаси яхши бўлишини таъкидларди. Дадам бечора уйдан кўнгли тўқ бўлиб чиқиб кетди. Ўзим ҳам эримда оз бўлса-да виждон
Publications of channel
Go to full channel publications archive
Get it on Google Play